Ściągi - Wypracowania.pl twój internetowy przyjaciel.

Dramat romantyczny i jego bohater

Wypracowanie | Autor: admin | Kategoria: Romantyzm

Dramat romantyczny i jego bohater

Cechy dramatu romantycznego:
 
1. Nieprzestrzeganie reguły 3 jedności:
  • wielowątkowa akcja
  • swoboda w operowaniu czasem i przestrzenią
2. Mieszanie realizmu z fantastyką
3. Odbicie osobistych przeżyć autora
4. Luźna kompozycja fabularna, dająca swobodę poszczególnym epizodom
5. Łączenie elementów epiki, liryki i dramatu
6. Łączenie scen zbiorowych i kameralnych fragmentów lirycznych
7. Niesceniczność utworu, nieliczenie się z możliwościami teatralnymi
8. Otwarte zakończenie utworu
 
„Dziady" Adam Mickiewicz
 
„Dziady II i IV" zostały wydane w 1823 roku w drugim tomie „Poezyj" (od miejsca powstania nazywa się je wileńsko – kowieńskimi). Część III powstała 10 lat później w Dreźnie (stąd dziady drezdeńskie).
Dziady są więc kompozycją fragmentaryczno – cykliczną, co oznacza, że chociaż poszczególne części są całkowicie odrębne, to jest pomiędzy nimi jakiś związek (ten sam tytuł, ten sam, choć przekształcony, bohater)
 
„Dziadów część II"
 
Dziady – pogański obrzęd obchodzony w wigilię wszystkich świętych, nocą, na cmentarzu, odprawiany przez Guślarza
Guślarz przywoływał duchy zmarłych, chór powtarzał prawdy moralne (dodatkowe ich podkreślenie, lud to w romantyzmie źródło prawdy, jego sądy nabierają uniwersalnego charakteru)
 
Obrzęd Duchy prawda moralna
palenie kądzieli lekkie „Kto nie doznał goryczy nie razu, Ten nie dozna słodyczy w Niebie"
palenie wódki ciężkie „Bo kto nie był człowiekiem nie razu, temu człowiek nie pomorze"
palenie wianka średnie „Kto nie dotknął ziemi nie razu, ten nigdy nie może być w niebie"
 
Człowiek na Ziemi musi doświadczyć wszystkiego co ludzkie i po ludzku traktować innych, aby mógł zaznać pełni człowieczeństwa. Być człowiekiem znaczy cierpieć, radować się, postępować zgodnie z sumieniem, kochać i być wrażliwym na otaczającą rzeczywistość. Nie wystarczy żyć bezgrzesznie, trzeba podejmować ciężar obowiązków i wiedzieć czym jest cierpienie.
 
Romantyczne cechy dramatu na podstawie Dziadów II:
  • ludowość ( bohaterowie, wykorzystanie wierzeń i podań, nawiązanie do ludowej formy dramatu)
  • mieszanie się realizmu z fantastyką
  • tło widowiska podkreśla jego niezwykłość
  • zharmonizowanie oprawy artystycznej poszczególnych scen
  • odbicie osobistych przeżyć we wstępie i zakończeniu
 
Ustalony rytuał zakłóca pojawienie się Widma (późniejszego Gustawa).
 
„Dziadów część IV"
 
Jest to wielki monolog zrozpaczonego po utracie ukochanej Gustawa, wygłoszony w noc święta zmarłych w mieszkaniu księdza obrządku greckiego. Utwór podzielony jest nie na sceny lecz na godziny: miłości, rozpaczy i przestrogi (oddzielonych gaśnięciem 3 świec), które porządkują chaos przeżyć i doznań niezwykłego, wyobcowanego z tego świata bohatera.
Uczucie miłości zostało tu ukazane jako wyjątkowe, kosmiczne i tragiczne, niszczące bohatera. Gustaw jest człowiekiem osamotnionym , wyobcowanym ze społeczności (jak Werter Goethego), wyższym ponad przeciętność, zbuntowanym wobec otaczającej go rzeczywistości, a równocześnie mającym poczucie misji objawienia nie znanych mu tajemnic.
Przed rozsądnym Księdzem Gustaw przedstawia swą biografię aby pokazać jaki zły jest świat, jak miłość prowadzi do nieszczęścia, że istota rzeczy leży poza możliwościami poznania rozumowego. Owa swoista spowiedź, czy też inscenizacja własnego życia, ma stanowić dowód na to, że pradawny obrzęd „dziadów" jest naturalną sytuacją umożliwiającą poznanie tajemnic oraz nawiązanie kontaktów pomiędzy człowiekiem osamotnionym a społecznością, a wreszcie pomiędzy między żywymi i umarłymi.
Gustaw jest pełen wewnętrznych sprzeczności. Przeciwstawiając swoje racje racjom Księdza, usiłuje zdobyć przekonanie, pewność, że jako romantyczny indywidualista, pustelnik, szaleniec, reprezentuje nieprzeciętne humanistyczne wartości i niepodważalną prawdę. Swoje nieszczęście, osamotnienie, sprzeniewierzenie się normalnym ludzkim obowiązkom Gustaw przeżywa bowiem jako tragiczny występek.
 
„Dziadów część III"
 
Geneza Dziadów III:
1. Nieuczestnictwo Mickiewicza w powstaniu listopadowym powodem głębokich przeżyć poety
2. III część Dziadów jako:
  • próba własnej rehabilitacji – nawiązanie do wydarzeń wileńskich z 1823 roku
  • sposób dalszej walki z zaborcą
3. Ścisły związek utworu z sytuacją Polski po upadku powstania:
  • obraz cierpiętniczej przeszłości
  • wizja dalszych dziejów
4. Powiązanie dziadów drezdeńskich z wileńsko – kowieńskimi:
  • Konrad nowym wcieleniem Gustawa
  • obrzęd ludowy i wiara w nierozerwalny związek świata żywych i umarłych
 
Wydarzenia historyczne związane z procesem filomatów i filaretów rekonstruował poeta jako idealny i wzniosły przykład narodowej martyrologii, jako wyraz zmagania się w historii metafizycznego dobra i zła. Konflikt pomiędzy tymi wartościami ma charakter polityczny, moralny i metafizyczny.
 
Bohaterem jest Konrad, ulegający 2 metamorfozie, z Widma (II) w Gustawa (IV) a teraz w Konrada (III). Jest on postacią wyjątkową i osamotnioną. Jej wyjątkowość podkreśla nadludzka skala wrażliwości, cierpienia i poetyckiego talentu. Z tego wynika poczucie wyższości i jednostkowości, podkreślone dodatkowo klaustrofobiczną przestrzenia więziennej celi.
Konrad jest uosobieniem całego narodu, wszystkich jego cierpień i dawnych wolności.
 
Mała Improwizacja (I scena)- buntownicza pieśń zemsty śpiewana przez Konrada, porażonego klęską sprawy narodowej i perspektywą zagłady. Współwięzień, ksiądz, nazywa pieśń „szatańską", a odkrycie przyszłości poprzez geniusz poetycki okazuje się niemożliwe. Nie mogąc zrealizować swoich wizji bohater przegrywa.
 
Wielka Improwizacja (II scena) – Konrad jako największy twórca na ziemi podejmuje w imieniu cierpiącego narodu rozprawę z uosabiającym rozum Bogiem. Konrad przegrywa i tę walkę. Ogarnia go zwątpienie w dobroć Opatrzności, w sprawiedliwość historii i w możliwość zwycięstwa nad tyranią. Jego bunt okazują się występkiem moralnym ponieważ bierze się z pychy. Bohater jest opętany przez szatana, który rzuca najgorsze bluźnierstwo: że Bóg jest Carem.
 
Widzenie Księdza Piotra (III scena) – ratowaniem duszy Konrada zajmuje się ksiądz Piotr, który prometeizmowi i buntowi przeciwstawia chrześcijańską pokorę. Z pozycji wiary jest w stanie odsłonić tajemnice przyszłości i objaśnić sens narodowych dziejów. Poeta nadał mistycznej wizji historii narodowych cierpień stylizację ewangeliczną i apokaliptyczną. Miało to na celu przedstawienie historii jako rzeczy metafizycznej, posiadającej szczególny sens.
Według Księdza Piotra historia Polski jest powtórzeniem losów Chrystusa, jest częścią wielkiego boskiego plany. Naród polski musiał ponieść, podobnie jak Chrystus, śmierć na krzyżu 3 zaborów, by następnie zmartwychwstać, odzyskać wolność i dać ją innym. W dziejach ludzkości Polska miała odegrać rolę Chrystusa narodów.
W ten sposób Mickiewicz próbował nadać sens cierpieniom i walce.
 
Salon warszawski (scena VII)
 
XXXXX towarzystwo stolikowe towarzystwo pod drzwiami
osoby literaci, damy, generałowie, urzędnicy młodzież, starzy Polacy, patrioci (Wysocki)
język francuski polski
stosunek do literatury ucieczka od współczesnej problematyki, wynikająca z założeń klasycyzmu francuskiego przekonanie o ważności podejmowania problemów współczesnych, ironia i kpina wobec pseudoklasyków
stosunek do kraju ignorancja wobec spraw kraju, brak zainteresowania losem walczących o wolność, służalczość wobec caratu i Nowosilcowa doskonała orientacja w bieżących sprawach politycznych, współczucie dla prześladowanych
ocena Mickiewicza krytyka i kpina wiara w siły u moc młodych patriotów
 
„Nasz naród jak lawa, z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa, bez wewnętrznego ognia 100 lat nie wyziębi; plwajmy na te skorupę i stąpmy do głębi"
 
Prometeizm (zob. Wielka Improwizacja):
Gustaw to typ romantycznego kochanka, który cierpi z powodu miłości do kobiety; jest przykładem miłości jednostkowej.
Konrad kocha cały naród, cierpi z powodu nieszczęśliwego losu ojczyzny i rodaków, jest przykładem bojownika sprawy narodowej i patrioty.
 
  • Konrad to poeta, samotny przez swój talent
  • zdaje sobie sprawę ze swojego geniuszu i wyobcowania („Ja mistrz")
  • proces twórczy porównuje do nadnaturalnego boskiego procesu kreacji
  • poezja to siła i nieśmiertelność; Konrad pewny jest swojej mocy i pragnie stanąć przed obliczem Boga
  • siły Konrada wynikają z tego, że jest twórcą, zaznał pełni człowieczeństwa i kocha cały naród
  • utożsamienie się z narodem („Ja i ojczyzna to jedno")
  • Konrad pragnie władzy równej Bogu, chce rządu nad duszami, uważa iż pokieruje narodem lepiej niż stwórca, którego nazywa mądrością ( a nie miłością)
  • zły duch wypowiada największe bluźnierstwo, nazywając Boga carem
  • Konrad to typ romantycznego Prometeusza (prometeizm)
 
Mesjanizm (zob. Widzenie Księdza Piotra) to wiara w przyjście Mesjasza; mistyczna wiara w posłannictwo wybranego przez Boga narodu do wypełnienia zbawczej misji.
 
Mesjanizm III części Dziadów:
1. widzenie Księdza Piotra
  • zesłania
  • porównanie Polski do Chrystusa
  • Męczeństwo narodu polskiego, porównane do cierpień Chrystusa na Golgocie (Gal – Francja, krzyż – Rosja Prusy Francja, Siepacz, który się poprawi – Rosja)
  • wizja przyszłego wskrzesiciela „z matki obcej, krew jego dawne bohatery, a imię jego czterdzieści i cztery)
2. prześladowanie młodzieży:
  • więźniowie zsyłani na Syberię
  • porównanie Wasilewskiego do Chrystusa
  • krew młodzieży porównana do krwi Chrystusa
 
„Polska Chrystusem narodów" – stwierdzenie to opowiada o tym, że cierpienia Polski, tak jak cierpienia Chrystusa, odkupią świat i pozbawią go tzw. Ciemnej strony. Poświęcenie całego pokolenia, straconego w rozwoju państwowości polskiej, powoduje zwiększenie szans następnego na życie w wolnej ojczyźnie; wpływ filozofii mesjanizmu
 
„Kordian" Juliusz Słowacki
 
Akcja „Przygotowania" rozgrywa się w noc sylwestrową 1799, mającą rozpocząć nowe stulecie (jest to błąd autora). Słowacki zawarł w nim surowy osąd przywódców wojskowych i politycznych odpowiedzialnych za przebieg powstania listopadowego. Sam fakt, iż to moce piekielne stwarzają generała Józefa Chłopickiego, Jana Skrzyneckego, Jana Krukowieckiego oraz księcia Czartoryskiego, Niemcewicza i Lelewela, jest zjadliwą krytyką osób odpowiedzialnych za klęskę listopadową. Fragment mówiący o zabłąkanej gwieździe odnieść można do samych spiskowców (Kordian) jak i losów całego kraju. „Przygotowanie" mające istotne znaczenie dla odczytania sensu dramatu politycznego jakim jest „Kordian", stanowi sumaryczny osąd społeczeństwa współczesnego Słowackiemu.
 
Słowacki na pierwszy plan wysuwał bohatera. Jego dzieje konstruował z luźnych obrazów odległych od siebie w czasie i przestrzeni. Rezygnował z akcji rozumianej jako ciąg dramatycznych starć bohatera z przeciwnikami, a cały splot napięć i konfliktów przenosił do wnętrza bohatera, by możliwie najpełniej ukazać jego romantyczną, rozdzieraną wewnętrznymi sprzecznościami osobowość. W związku z tym utwór dramatyczny nabierał także cech lirycznego poematu. Akcja koncentruje się wokół kilku punktów kulminacyjnych (np. próba samobójstwa w akcie I, monolog na szczycie Mont Blanc. Zamach na Cara w akcie III). Poszczególnych scen nie wiąże zależność przyczynowo – skutkowa.
 
Autor za pomocą zróżnicowanych form podawczych ujawnił emocjonalne i intelektualne bogactwo wnętrza bohatera (np. monolog, obraz sceniczny, dialog z innymi postaciami). Owa niezwykłość i heroizacja nie prowadziły jednakże w tym wypadku do odrealnienia postaci. Nie pozbawiały jej prawdy psychologicznej. Kordian został więc ukształtowany jako osobowość nieprzeciętna, bogata i skomplikowana, skazana przez historię na tragiczną konieczność dokonywania wyboru, nieustannie zmieniająca się, a równocześnie po ludzku prawdziwą.
 
Trapiony pragnieniem niezwykłości Kordian szuka ideału wykraczającego poza codzienność. Pragnie dokonać czegoś, co potwierdziłoby znaczenie jego przewrażliwionej osobowości i zamanifestowało jej niezwykłość. Wszelkie jednakże próby i pomysły okazują się nierealny. W rezultacie bohater zdaje sobie sprawę z rozbieżności między własnymi pragnieniami a rzeczywistością. Przeżywa wiec poczucie bezsilności i sceptycznie odnosi się do zastanych wartości. To wszystko paraliżuje jego działania i rodzi poczucie bezradności wobec świata. Kordian przeżywa ból istnienia, wyobcowania i braku możliwości działania. Pozbawiony silnej woli, nie potrafi nawet skutecznie popełnić samobójstwa. Trawi go romantyczna „chorobo wieku".
Różnica pomiędzy marzeniami a rzeczywistością, między ideałami a możliwością ich praktycznej realizacji staje się głównym tematem drugiego etapu w biografii bohatera. Podczas lektury „Króla Leara" Szekspira Kordian uświadamia sobie, że między wyobraźnią oraz fikcją literacką a światem realnym istnieje niemożliwa do przekroczenia, rodząca tragiczne napięcie przepaść.
Kordian podobną przepaść dostrzega pomiędzy życiem społecznym a ideałami stworzonymi lub ugruntowanymi przez romantyzm (wartość nieprzeciętnej jednostki, niepowtarzalna miłość, moralny autorytet papiestwa). Doświadczenia zdobyte w czasie podróży wskazują, że światem rządzi pieniądz i egoistyczne racje polityczne. Po raz drugi bohater przeżywa świadomość totalnej klęski.
W tej sytuacji, w ożywczym kontakcie z alpejską naturą, w umyśle Kordiana krystalizuje się romantyczna idea wyzwolenia Europy spod monarchistycznego uścisku. Ideę tę, analogicznie jak w Dziadów II, ma realizować zdolna do bezgranicznych poświęceń, nieprzeciętna jednostka oraz naród wybrany. Historyczny wzorzec takiego postępowania odnajduje autor w osobie Arnolda Winkelrida, bohatera Szwajcarów z 14 wieku.
Wcieleniem w życie ideałów winkelriedyzmu był spisek na życie cara. Bohater za najwyższą wartość uznał wolną ojczyznę. Spisek był jednak niedojrzały, był więc wytworem wybujałej, romantycznej wyobraźni, która rozmijał się z rzeczywistością.
Kordian był wierny tradycyjnej etyce rycerskiej, a Car jako Król Polski był jego zwierzchnikiem. To wywołało wątpliwości moralne i w końcu powstrzymało bohatera przed zabiciem tyrana.
 
Słowacki pisał Kordiana jako generalną rozprawę z programem poetyckim Mickiewicza. Tak zatem konstruował postać swego bohatera, aby przez jego losy podważyć Mickiewiczowską koncepcję poezji wodzowskiej (tyrtejskiej) i mesjanistycznej. Kordian jako typ romantycznego poety przypomina więc i pod tym względem Konrada. Podobnie jak Konrad formułuje koncepcję jednostkowego działania i poświęcenia za wolność zbiorowości. Ale w zetknięciu z rzeczywistością program ten okazuje się jednym złudnym marzeniem. Na dodatek poetycka wyobraźnia i romantyczne samotnictwo osłabiają wolę działania bohatera. Poezja jawi się zatem tutaj jako czynnik demobilizujący: nie sprzyja ani stworzeniu realnego programu politycznego, ani nie jest w stanie zmobilizować bohatera do patriotycznego czynu. Przeciwnie – staje się źródłem jego wewnętrznych konfliktów i życiowych klęsk. Złudzeniem i romantycznym uproszczeniem okazała się wiara w skuteczne działanie poetyckiego słowa (Jak w Konradzie Wallenrodzie). Płomienne przemówienie Kordiana do spiskowców trafiło w pustkę. Ich świadomość okazała się podatniejsza na uświęcone tradycją moralne i polityczne hasła Prezesa niż na wartości zaprezentowane przez Kordiana. Romantyczny zapaleniec trafił więc ostatecznie do szpitala dla umysłowo chorych, by tutaj uświadomić sobie bezowocność własnych usiłowań, wynikającą z ulegania mitom poezji tyrtejskiej.
Krytycyzm Słowackiego dotyczy tu zarówno Mickiewiczowskiego programu poezji wzywającej do walki (Konrad Wallenrod), jak i programu poezji mesjanistycznej, uznającej konieczność złożenia przez naród krwawej ofiary, która ma przynieść niepodległość w przyszłości (Dziadów III). Za szkodliwe uproszczenie uznał Słowacki zwłaszcza koncepcję Polski – Chrystusa narodów, którą demaskował za pomocą analogicznej, bezowocnej koncepcji Polski Winkelrida narodów. Nie oznacza to, że Słowacki w ogóle zanegował w Kordianie sens istnienia narodowej poezji. Odrzucając tyrteizm i mesjanizm, poszukiwał po upadku powstania jedynie nowej, bardziej odpowiadającej potrzebą chwili formuły poezji narodowej. Chciał, aby ta nowa poezja nawiązywała do narodowej historii, wskrzeszała rycerskie tradycje, przechowywała stworzone przez przeszłość wartości, chroniła naród przed utratą wiary w przyszłość, nie pozwoliła mu usnąć, podtrzymywała nadzieje na zmartwychwstanie. Poeta miał być nie romantycznym Tyrteuszem , nie wodzem, nie mesjanistycznym wieszczem, ale służącym narodowi śpiewakiem, rapsodem, minstrelem.
 
Kordian jako bohater romantyczny:
  • przeżywa nieszczęśliwą miłość, usiłuje popełnić samobójstwo
  • jest rozczarowany do świata i jego wartości
  • przechodzi przemianę duchową z apatycznego młodzieńca w bohatera walki narodowej
  • ma poczucie własnej wielkiej wartości
  • stawia przed sobą wieki cel, konsekwentnie do niego dąży, mimo iż przerasta on możliwości jedego człowieka
  • jest gorącym patriotą
  • ponosi klęskę
  • żyje w świecie złudzeń
 
Ideowe wartości utworu:
  • poruszanie problemu powstania listopadowego
  • krytyka przywódców powstania
  • oskarżenie spiskowców o samotne działanie
  • wskazanie na nie wykorzystanie patriotycznego zapału ludu
  • polemika z Mickiewiczem na temat roli poezji w życiu narodu
  • sformułowanie hasła opozycyjnego do hasła Mickiewicza „Polska Winkelridem narodów"
 
Wartości artystyczne dramatu:
  • bogata charakterystyka postaci
  • indywidualizacja wypowiedzi
  • realizm psychologiczny bohatera
  • mieszanie fantastyki z realizmem
  • synkretyzm (mieszanie epiki, liryki i dramatu)
 
 
„Konrad Wallenrod" Mickiewicza – powieść poetycka
 
wydana w 1828r w czasie zesłania poety w głąb Rosji.
 
Akcja rozgrywa się w średniowieczu. Sytuacja Litwy nękanej przez Krzyżaków wydaje się beznadziejna
 
Losy Konrada Wallenroda:
  • porwanie młodego Waltera przez Krzyżaków
  • życie wśród Niemców w pałacu mistrza Krzyżackiego – Winrycha
  • przyjaźń z wajdelotą litewskim
  • ślub z Aldoną, córką Kiejstuta
  • opuszczenie domu rodzinnego, młodej kochającej żony i poświęcenie się służbie ojczyźnie
  • Walter giermkiem w orszaku rycerza niemieckiego – hrabiego Wallenroda
  • Walter jako Konrad Wallenrod staje do walki z Maurami
  • osiągnięci władzy nad państwem Krzyżackim jako wielki Mistrz
  • dokonanie zemsty przez Konrada, doprowadzenie zakonu do klęski, uratowanie Litwy
  • samobójcza śmierć Wallenroda
 
Konrad Wallenrod jako bohater romantyczny rozdarty wewnętrznie, przeżywa konflikty etyczne, sztuka wyjścia pomiędzy racjami, które są równorzędne, lecz każdy wybór okaże się zły
Konflikty:
  • życie prywatne – ojczyzna; gdy zbliża się wojna Konrad wybiera ojczyznę i poświęca swe życie osobiste
  • honor – zwycięstwo nad Krzyżakami; zmuszony postąpić niezgodnie z etyką rycerską wybiera podstęp i nieetyczny postępek, by pokonać wroga.(poświęcenie honoru i zbawienia)
 
1. tragizm postaci wynika z poświęcenia swoich przekonań etycznych dla osiągnięcia celów politycznych
2. determinacja losów człowieka przez historię, narzuca konkretne postawy i metody walki
3. zawarta w losach Konrada idea poświęcenia szczęścia osobistego dla dobra ojczyzny oraz program walki narodowo-wyzwoleńczej
 
Wpływ Halbana na postępowanie bohatera:
1. budzenie świadomości narodowej w chłopcu zagrożonym zniemczeniem
2. wzniecenie nienawiści do zakonu krzyżackiego
3. przekonanie Waltera, iż jedynym sposobem walki jest podstęp
 
Halban symbol poety i jego powinności wobec narodu
Rola pieśni i poezji:
  • poezja narodowa spełnia rolę mistrza, który uczy miłości do ojczyzny, utrwala poczucie patriotyzmu
  • na wzór poezji Tyrtejskiej wzywa do wali
  • pieśń zawiera wzorce postępowania i zachowania, które mogą przejąć młodsze pokolenia
 
Cechy stylu:
1. Synkretyzm rodzajów literackich:
  • elementy epickie – obecność narratora, elementem całkowicie epickim jest powieść wajdeloty
  • elementy liryki – stroficzna budowa, rymy, poetyckie opisy, uczuciowość, subiektywizm
  • elementy dramatu – dialog
2. Inwersja czasowa: Akcję poznajemy fragmentami bez zachowania porządku
3. Tajemniczość
4. Bohater byroniczny – samotny i tajemniczy o zmienionym imieniu, zbuntowany, popełnia czyn dwuznaczny moralnie, jest wrażliwy
 
„Nie-Boska komedia" Z. Krasińskiego
 
powstały w 1833r.(debiut poety)
 
Nawiązuje do „Boskiej komedii" Dantego Alighieri. Świat ukazany w dramacie jest „nie-boski", ludzie zapomnieli o bogu, starali się żyć bez niego.
 
Geneza:
  • wpływ relacji ojca na temat powstania listopadowego
  • przerażenie hrabiego Henryka przewrotem w stylu Rewolucji francuskiej.
  • wpływ lektury realistów utopijnych
 
Utwór dzieli się na dwie części.
Akt I i II to dramat rodzinny, a III I IV to dramat społeczny
1. Wstęp ukazuje niejednoznaczny stosunek poety do problemu tworzenia i twórcy:
  • apoteoza poety prawdziwego, który jest pełen wewnętrznej prawdy
  • potępienie poety fałszywego
  • ukazanie wielkości poezji
2. Hrabia Henryk – nowy typ bohatera romantycznego
  • starszy niż typowy bohater romantyczny (mąż), o doświadczeniu życiowym (dziecko)
  • dalej posunięta „choroba wieku"- całkowite wypalenie wewnętrzne katastroficzne spojrzenie na cywilizację, brak jakiegokolwiek sensu istnienia
  • analogiczna do typowego bohatera romantycznego zamiana męża w hr. Henryka (bohater zmienia jedynie sposób życia nie zmienia poglądów)
  • odejście od romantycznego kultu uczucia. Mąż niezdolny do miłości lekceważy żonę
  • monolog w wąwozie- analogiczna sytuacja na górze Mont-Blanc – samotność, brak miłości efektem rozczarowania do świata, świadomość miłości
  • po metamorfozie bohater staje na czele grupy społecznej.
 
„Nie-Boska komedia" składa się z 4 aktów poprzedzonych odautorską epizodyczną wypowiedzią. Dramat napisany prozą jest dziełem synkretycznym (elementy liryczne w poetyckich wypowiedziach)
  • likwidacja jedności miejsca , czasu i akcji
  • brak konkretnego określenia czasu historycznego
  • występowanie obok siebie scen fantastycznych i realistycznych
  • obecność bohatera romantycznego
  • kompozycja otwarta – obserwujemy „całość e odcinkach"
„niesceniczność" utworu

Skopiuj Wypracowanie

pobierz jako PDF
Jeśli podobał Ci się ten post, zobacz również "ulotki ostrów"

Zostaw Komentarz

Musisz być zalogowany aby skomentować ten post.

Pozostałe wypracowania w dziale: "Romantyzm"